Trauma-opstellingen

Egilah   Praktijk voor therapie en begeleiding

 
 

Trauma-opstelling


De traumaopstelling is bedacht door professor Franz Ruppert, een psychotherapeut uit München. Uit honderden opstellingen met verschillende cliënten en verschillende problemen heeft hij deze methode van opstellen ontwikkeld.


De traumaopstelling richt zich primair op de innerlijke beleving van de cliënt. Wat iemand voelt over een vraag of een verlangen, staat centraal.


Een ander belangrijk aspect van de trauma-opstelling is de plek van de opsteller zelf. Aan een trauma-opstelling neemt de opsteller zelf deel. Je staat in de opstelling op je eigen plek.

In de traditionele familieopstelling kijkt de opsteller naar zijn eigen opstelling. Je kiest dus een representant voor jezelf.


In de trauma-opstelling wordt gewerkt met drie belangrijke delen van een persoonlijkheid: het gezonde deel, het trauma-deel en het overlevingsdeel.

 

Ziel en binding


Familiebindingen ziet Franz Ruppert als bindingen van de ziel. Het beste voorbeeld is de binding tussen moeder en kind, daar is tevens sprake van een zielsbinding. Ook bij geadopteerde kinderen is sprake van een zielsverbinding met hun biologische ouders, ook al kennen ze die vaak niet.

Volgens de theorie van de trauma-opstellingen ontstaat de ziel in het contact tussen mensen. Elk mens beleeft zielsprocessen en neemt die waar als gevoelens en gedachten. Bij mensen die zeer geïsoleerd leven, zie je dat de ziel als het ware verkommert.

Een hechtingstrauma ontstaat, doordat een belangrijke emotionele band diep wordt gekwetst.

Niemand kan zonder zielsbinding.


Weeffouten in een binding kunnen leiden

tot een diep geworteld trauma.

Het verloop van een trauma-opstelling


Er zijn 2 mogelijkheden: een opstelling in een groep of een individuele sessie.


Een trauma-opstelling begint met een korte inleiding op je vraag of verlangen. We praten in dit voorgesprek over belangrijke gebeurtenissen in je gezin van herkomst of over andere informatie die de aanleiding is voor je vraag of verlangen.


Daarna beginnen we met de opstelling en meestal stellen we eerst jou en je verlangen op. Uit de dynamiek tussen jou en de representant voor je verlangen maken we op, en kunnen we zien, welke andere belangrijke personen in de opstelling moeten worden gebracht.

Evenals bij de familieopstelling zijn de ondersteunende zinnen die door de therapeut worden aangereikt verbindend, bewustmakend en helend. Een traumaopstelling wordt afgerond als dat wat dan gezien en ervaren kan worden (vaak een volgende stap in het proces), ook is gezien en gevoeld door de client.

Het trauma en de trauma-delen


Een trauma ontstaat, omdat je een heftige situatie niet kunt verwerken. Dat kan een groot verlies zijn, een bewuste of onbewuste emotionele kwetsing of een levensbedreiging. Sommige diepe trauma’s worden veroorzaakt door problemen die van generatie op generatie worden voortgezet.


Door trauma deelt de ziel zich in drie delen. Een getraumatiseerd deel dat stil blijft staan in de tijd waarin het trauma plaatsvond. Dit deel zoekt steeds naar een uitweg en kan telkens opnieuw opgerakeld worden.


Een overlevingsdeel dat net zolang in stand blijft tot het trauma geïntegreerd is. In de tussentijd zorgt het vooral voor ontkenning en verdringing van het trauma. Dit deel kan nare gevoelens buiten de deur houden door heel hard werken, door het uit de weg gaan van zaken zoals verantwoordelijkheid, door te veel drank of negativisme en cynisme, enzovoort. Een overlevingsmechanisme is altijd alert om in te springen waar gevaar dreigt en vaak ook al voor minder.


Een gezond deel dat met vertrouwen de wereld inkijkt, zijn wensen volgt, doelen ontwikkelt  en los is van afhankelijkheden. Het kent de overgenomen, niet-eigen gevoelens en  voelt zich daar vrij van. De eigen gevoelens zijn belangrijk en er is een match met anderen en hun gevoelens. Kortom het lichaam is weer een gezond huis voor de eigen ziel.


De omvang en de intensiteit van de drie delen kan in de tijd variëren. Zo zijn een traumadeel en een overlevingsdeel voorafgaand aan de therapie meestal groter dan het gezonde deel.

Wie zijn eigen gevoelens onderdrukt,

ondergraaft zijn eigen wezenskern.

Franz Ruppert

De moeder-kind binding is de sterkste binding die er bestaat. Geen andere binding heeft een hogere kwaliteit of intensiteit. Als deze binding leidt tot wederzijds geven en nemen, liefde en geborgenheid, dan is er sprake van een gezonde symbiose.

De moeder-kind binding kan echter ook verstrekkende negatieve gevolgen hebben en een bron worden van veel zielsverwarring voor het kind. Ongezonde symbiotische relaties kunnen de ontwikkeling van het kind ernstig schaden en aanleiding zijn tot ‘verstrikkingen’ die zich ook op latere leeftijd op veel verschillende manieren kunnen manifesteren zoals een gebrek aan zelfvertrouwen en identiteit, zelfstandigheid of het onvermogen om een gezonde relatie aan te gaan, etc etc.

Zielsbindingen komen niet tot stand door onze wil of ons verstand. Ouders kunnen hun kinderen niet dwingen tot een zielsbinding en partners kunnen dat ook niet. Het gaat vanzelf. Een binding ontstaat wanneer mensen via intensieve gevoelens (angst, liefde, woede, schuld of schaamte) op elkaar reageren.

Sommige zielsbindingen lijken helemaal buiten ons om te gaan. Een opa die op ongelukkige wijze overleed kan een diepe uitwerking op ons hebben, ook als we hem alleen van een foto kennen.